صبح امید زنده گیم آشکاره  نیست

سر گشته چون حباب شدم در میان بحر

امواج غصه های دلم را کناره  نیست

یغما نموده دست خزان کلبه مرا

در شاخه-شاخة دل من یک بهاره نیست

مقصود ناپدید٬ مرو بیخبر دلا

در شاهراه زنده گی٬جز سنگ خاره نیست

قلب خموش و خسته من بی فروغ تست

از بهر روشنی دلم٬ یک شراره نیست

آئینه ام غبار گرفت از جفا تو

در پرده اش مجال نگاه و نظاره نیست

آگاه ز حال غنچه بیچاره کی شود

قلب کسی که چون دل من پاره-پاره نیست

"مریم" غنوده ای تو به بالین غصه ها

بیدا شو که عمر عزیزت دوباره نیست

                   فبروری ۱۹۹۵