طفل عزیز صحبدم٬ چهره اش آشکاره شد

 باز دل غمین من سفرة گریه باز کرد

روزن این دو چشم من٬چشمه و جویباره شد

داغ غمان دل من٬ نقش بر آسمان نمود

پرده شام را نگر٬کین همه پر ستاره شد

سیل فنا و آب بحر تاب غم مرا نداشت

دید که من کوی غمم٬ از ره من کناره شد

پرنده خیال تو٬بر دل من گذر نمود

شاخه شعر"مریمت" غرق گل و بهاره  شد

                         جنوری ۱۹۹۵