به پیش منظر چشمم  شگوفه زاری تو

صبا دماغ مرا غرق عطر گل بنما

چرا که نگهت و بوی همان دیاری تو

دلا طالع خوبت ز رشک می کشدم

که پایمال چنان سرو گل عذاری تو

فلک که شیوه او رشته ها بریدن بود

وصال دوست ز چشمش طمع داری تو

بیا که شمع دلم بیتو مرده است کنون

برای روشنی اش بهترین شرار ی تو

به گریه گفتمش ای جان مرو که تنهایم

به خنده گفت که مریم چه بیقراری تو

                                          مریم زبیر عاکفی